Kalem Kırıldı, Tebeşir Kana Bulandı

Bir öğretmen, kendi öğrencisinin silahına hedef oluyorsa; bu yalnızca bir güvenlik açığı değil, devletin ve toplumun en temel değerlerinde yaşanan bir çöküştür. Son yıllarda art arda gelen öğretmen cinayetleri artık “münferit” diye geçiştirilemez. İbrahim Oktugan öğretmenimizin okul koridorlarında kurşunlara kurban gitmesi, bardağı taşıran değil, paramparça eden son damla olmuştur. 

  Ömrünü öğrencilerine adayan bir eğitimcinin, yine o sınıfların havasını soluyan biri tarafından hedef alınması, kelimelerin tükendiği noktadır. Bir zamanlar öğretmen karşısında ceket iliklemek edep sayılırken, bugün belinde silahla okula giren bir gençlik profiliyle karşı karşıyayız. Bu tabloyu yalnızca yüksek duvarlarla, X-ray cihazlarıyla açıklamak mümkün değildir. 

İtibar Kaybı: Öğretmenlik mesleğinin toplumsal statüsünün aşındırılması, eğitimcinin yalnızca “bilgi aktarıcısı” konumuna indirgenmesi, şiddeti besleyen en büyük etkendir.  Cezasızlık Algısı: Okul içindeki disiplin suçlarının karşılıksız kalması, yasal düzenlemelerin öğretmeni korumakta yetersiz olması, saldırganlara “bana bir şey olmaz” cesareti vermektedir. 

 Şiddetin Normalleşmesi: Dizilerde, oyunlarda ve sosyal medyada şiddetin sıradan bir dil haline gelmesi, genç zihinlerde çözüm yöntemi olarak “yok etmeyi” kodlamaktadır. 

 Kınama mesajları, taziye ziyaretleri ve sosyal medyadaki siyah kurdeleler yetmez. Öğretmene şiddet, doğrudan devlete ve geleceğe saldırı olarak kabul edilmeli; Türk Ceza Kanunu’nda bu suçun karşılığı en ağır şekilde ve indirimsiz yer almalıdır.  

Öğretmenini koruyamayan bir millet, evlatlarını da koruyamaz. Çünkü öğretmenin sustuğu yerde cehalet konuşur; cehaletin konuştuğu yerde ise kan akar. Bugün okul koridorları sessiz, kara tahtalar yetim. İbrahim Hoca’nın, Ayhan Hoca’nın, Ceren 

Hoca’nın ve daha nicelerinin hesabı yalnızca katillerinden değil, onları bu şiddet sarmalına karşı savunmasız bırakan sistemden sorulmalıdır.