Çocukların Sessiz Çığlığı: Vicdanımızın En Büyük Sınavı

Bir çocuk… Dünyaya gözlerini açtığında tek isteği sevgidir. Karnının doyması, güvenle uyuması, anne-babasının şefkatli kollarında büyümesidir. Ama ne yazık ki bazı çocuklar bu en temel haklardan bile mahrum bırakılıyor. Günlerce aç kalan, şiddete uğrayan, işkenceyle yaşamdan koparılan çocukların hikâyeleri, insanlığın en karanlık yüzünü gösteriyor.

Bu çocuklar, en çok güvendikleri anne ve babalarının ellerinde acı çekiyor. Oysa aile, bir çocuğun sığınağı olmalıydı. Ama bazen o sığınak, en büyük zulmün yaşandığı yer haline geliyor. Çocukların gözlerindeki ışık sönüyor, kalplerindeki umut yok oluyor. Ve biz, toplum olarak çoğu zaman sessiz kalıyoruz.

Sessizlik Suça Ortaklıktır

Bir komşu “karışmayalım” diyor. Bir akraba “ayıp olur” diye susuyor. Bir devlet “geç kaldık” diyerek sorumluluğunu yerine getiremiyor.

Oysa her suskunluk, bir çocuğun daha hayatını kaybetmesine yol açıyor. Çocukların çığlıklarını duymayan kulaklar, insanlığını kaybediyor.

Geleceğe Yansıyan Sessiz Çığlık

Bir tacize, şiddete uğrayan her çocuk; gelecekte çöken bir milletin, yıkılan bir devletin yıkım kütleleri haline dönüşür. Çocukların yaşadığı travmalar, sadece bireysel hayatları değil, toplumun bütün dokusunu zedeler. Eğitimden üretime, adaletten güvenliğe kadar her alanda derin yaralar açar.

Bugün görmezden gelinen her çığlık, yarın milli güvenlik sorunu olarak karşımıza çıkar. Çünkü sevgisiz, güvensiz ve travmalarla büyüyen nesiller; toplumsal barışı, ekonomik istikrarı ve devletin varlığını tehdit eder. Çocukların korunması, sadece insani bir görev değil, aynı zamanda bir devletin bekası için en temel güvenlik önlemidir.

Çözüm İçin Ne Yapmalı?

Devletler daha güçlü yasalar çıkarmalı, çocukları koruyan mekanizmaları hızla harekete geçirmeli.

Toplum sessiz kalmamalı; gördüğümüz her şiddeti ihbar etmeli.

Aileler bilinçlendirilmeli; çocuk yetiştirme konusunda desteklenmeli.

Her birey sorumluluk almalı; çünkü bir çocuğun hayatını değiştirmek, bazen tek bir kişinin cesaretiyle mümkün olur.

Çocukların gözyaşları, sadece onların değil, hepimizin utancıdır. Onların sessiz çığlığı, bizim vicdanımızın en yüksek sesidir. Bugün harekete geçmezsek, yarın çok daha fazla çocuğun mezarına ortak olacağız.

Her çocuk, sevgiyle büyümeyi, güvenle yaşamayı ve umutla yarına bakmayı hak ediyor. Onların çığlıklarını susturmak değil, duyurmak bizim görevimizdir